Την Κυριακή 28/6/2015 στις 1:30 μεσημέρι μαζευόμαστε για τσίπουρο στο υπόγειο.
Φτιάχνουμε και φέρνουμε μεζέδες από το σπίτι μας (όσοι μπορούμε) και τους μοιραζόμαστε.
Τσίπουρο για κατανάλωση θα υπάρχει στο χώρο.
Τα έσοδα από τα ποτά θα διατεθούν για τις ανάγκες συντήρησης του υπογείου.
Ανοιχτή συζήτηση
Τετάρτη 13 Μαΐου 2015 ώρα 7:30 μ.μ.
στο Πολυδύναμο Κέντρο Νεολαίας Δήμου Νεάπολης - Συκεών
Ζάκα 25 με Διδυμοτείχου (είσοδος από Διδυμοτείχου)
2ος όροφος
Συμβάλλουν με τη συμμετοχή τους οι:
Η Κρίση, οι Κροίσοι και οι Κρίσεις για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Το προφανές συμπέρασμα απ΄αυτή την παράθεση γνωστών ρήσεων «ειδικών» από τόσο αντίπαλα στρατόπεδα, είναι πως συμφωνούν στη τρομακτική δύναμη των ΜΜΕ να χειραγωγούν και να διαμορφώνουν συνειδήσεις, να ασκούν όχι μόνο ενημέρωση – ως θα όφειλαν - αλλά και παραπληροφόρηση και προπαγάνδα.
Για την Αυτόνομη Παρέμβαση Νεαπολιτών (ΑΠΑΝ) είναι η κατάλληλη συγκυρία, ώστε να ανοίξει στην χώρα μας η κουβέντα για τα Μέσα μαζικής ενημέρωσης. Γιατί, πλέον, η ποιότητα της ενημέρωσης, όσο και η προβαλλόμενη αισθητική, έχουν αγγίξει πάτο. Γιατί τα μεγάλης εμβέλειας και δωρεάν πρόσβασης ΜΜΕ, που είναι συγκεντρωμένα συντριπτικά σε χέρια ολιγαρχών, έχουν ξεπεράσει τον ήδη γνώριμο εαυτό τους με λυσσαλέα εμμονή στη στημένη είδηση, στη μισή αλήθεια, στην επιδίωξη χειραγώγησης της κοινής γνώμης.
Πληροφόρηση και ενημέρωση. Με την δεύτερη έννοια να προϋποθέτει πιο ενεργητική στάση του δέκτη του μηνύματος. Καθημερινό και απαραίτητο αγαθό για κάθε υπεύθυνο πολίτη, προκειμένου να σχηματίζει σφαιρική άποψη για τα τοπικά, εθνικά και διεθνή θέματα. Έχουμε πραγματικά πρόσβαση στην ενημέρωση; Έντυπη, ραδιοτηλεοπτική ή ηλεκτρονική;
Ας τα πιάσουμε ένα ένα. Κανάλια εθνικής εμβέλειας και εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας. Δεν θα βρούμε έναν πολίτη σ’ αυτή τη χώρα που να μην τα θεωρεί προνομιακούς χώρους διαπλοκής. Αρκεί να αναρωτηθούμε γιατί τα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην χώρα μας τα κατέχουν επιχειρηματίες που έχουν πλουτίσει κυρίως ως εργολάβοι ή εφοπλιστές. Από χόμπι; Για να προσθέσουν μια ακόμη επικερδή επιχείρηση στη συλλογή τους; Προφανώς το δέλεαρ είναι η τρομακτική ισχύς των μέσων στην οποία ήδη αναφερθήκαμε.Μια τέτοια ισχύς που μπορεί να εμφανίσει το ίδιο πρόσωπο ως άγγελο το πρωϊ και ως διάβολο το βράδυ της ίδιας μέρας. Είναι λοιπόν “λογική” η επιδίωξη κατοχής μεγάλου μέρους των ΜΜΕ από επιχειρηματίες που επιθυμούν να μένει στο απυρόβλητο η διαπλοκή τους με όλο το φάσμα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Έτσι μπορούν να χειραγωγούν το κοινό, να προωθούν όσο το δυνατό ανενόχλητοι τα συμφέροντά τους και να απολαμβάνουν τον θρόνο της 4ης εξουσίας.
Οι επιχειρήσεις media είναι οι μοναδικές επιχειρήσεις που δεν πλήρωσαν τα χρέη τους για την εκμετάλλευση δημόσιας περιουσίας, δηλαδή για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες. Όλοι καταλαβαίνουμε και το εύλογο ισοδύναμο που κατέβαλαν για να πετύχουν αυτή την «μεγαλοψυχία» αλλεπάλληλων κυβερνήσεων.
Αλλά χωρίς τα δελτία των οκτώ, η Ελλάδα θα ήταν αυτό που είναι; Η πολιτική ζωή θα ήταν αυτό που είναι; Τα μνημόνια και οι πολιτικές λιτότητας θα είχαν περάσει τόσο εύκολα; Η φασιστική ιδεολογία και η πολιτική της έκφραση θα είχαν ριζώσει σε τέτοιο ποσοστό στην Ελληνική κοινωνία; Η συναίνεση σε αντικοινωνικές πολιτικές θα διατηρούνταν τόσα χρόνια; Τελικά, τα πολλά ιδιωτικά κανάλια συνιστούν πολυφωνία ή πρόκειται για όργανα της ίδιας ορχήστρας που υπηρετεί την προκαθορισμένη ενορχήστρωση;
Και η κρατική τηλεόραση; Η υπό σύσταση νέα δημόσια τηλεόραση; Είναι γνωστός ο ρόλος που έπαιζε, αυτού του κυβερνητικού απολογητή. Υπάρχει τρόπος να έχουμε μια δημόσια τηλεόραση που να μην είναι μονοφωνικό κυβερνητικό όργανο; Ποιο θεσμικό πλαίσιο μπορεί να το εξασφαλίσει αυτό; Η αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ, μετά τον ξαφνικό θάνατό της, έδειξε κάποιον δρόμο συμμετοχής των εργαζομένων και εμπλοκής της κοινωνίας στο ρόλο των ΜΜΕ ή απέτυχε αυτό το πείραμα;
Παράλληλα, το γεγονός ότι από τον Γενάρη υπάρχει μια κυβέρνηση που, ενώ πολεμιέται φανατικά από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, στηρίζεται σθεναρά από την κοινή γνώμη, μήπως αυτό υποσημαίνει και κάποια χειραφέτηση και κριτική στάση του κόσμου; Κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε βέβαια ανάπτυξη εναλλακτικών φορέων ενημέρωσης, οι οποίοι επιδιώκουν να αποτελέσουν αντίβαρο στα μονοπώλια της είδησης. Υπάρχει κάτι τέτοιο στον χώρο της λεγόμενης ανεξάρτητης δημοσιογραφίας και στον κόσμο του διαδικτύου;
Στο δημοκρατικό, ανήσυχο διαδικτύο δεν απουσιάζουν τα διαμάντια αρθρογραφίας υψηλής ποιότητας, το χιούμορ, η «ψαγμένη ενημέρωση». Θα τα συναντήσουμε σκόρπια σε κάποια blogs, διαδικτυακά ραδιόφωνα, τηλεοπτικά κανάλια. Αλλά, δυστυχώς, στο αντιφατικό τοπίο του διαδικτύου ευδοκιμεί και η σχολή της δημοσιογραφίας της κλειδαρότρυπας, με τις αδιασταύρωτες ειδήσεις, την έλλειψη δεοντολογίας, τους στημένους σχολιαστές, τη σκόπιμη σύγχιση είδησης και άποψης. Μια σχολή ξεπλυμένη στην κολυμβήθρα τoυ Σιλωάμ της υποτιθέμενης αντισυστημικότητας, στην ουσία εκεί που ο κιτρινισμός ντύνεται τον μανδύα της “αντικειμενικής εναλλακτικής” ενημέρωσης.
Εμείς οι πολίτες, το κοινό, οι καταναλωτές αυτών των προϊόντων, πόση ευθύνη φέρουμε για την συντριπτική κυριαρχία των σκουπιδιών, της πρωτοσέλιδης ασημαντότητας, των πάνελ των ασχέτων αλλά με άποψη επί παντός επιστητού; Πρώτες σε κυκλοφορία οι πιο κίτρινες εφημερίδες, πρώτες σε ακροαματικότητα οι ευτελέστερες ενημερωτικές και ψυχαγωγικές εκπομπές, πρώτα σε «χτυπήματα» τα πιο «δήθεν» αντισυστημικά σάϊτ. Πόσο μαζί τα φτιάξαμε, λοιπόν;
Μέσα σ’ αυτό τον δαίδαλο πληροφόρησης, υπερπληροφόρησης, παραπληροφόρησης και σκόπιμης απόκρυψης, μπορούμε να αναπτύξουμε μια ικανότητα να φιλτράρουμε και να αξιολογούμε; Να σταματήσουμε εν τέλει να επιβραβεύουμε τη χυδαιότητα;
Τώρα, που ζούμε τις πρώτες κυβερνητικές εχθροπραξίες με τους λεγόμενους «βαρώνους των media», τις πρώτες μέρες ενός πολέμου που ευχόμαστε να μην τελειώσει πρόωρα και άδοξα, μπορεί με κάποιον τρόπο η κοινωνία να οργανώσει τη δικιά της παρέμβαση; Υπάρχει τρόπος να αποκαταστήσουμε τη συλλογική μας αξιοπρέπεια;
Πρόθεση της ΑΠΑΝ δεν είναι να δώσει εύκολες απαντήσεις, αλλά να καταθέσει έναν προβληματισμό, να ανοίξει έναν διάλογο ανιχνεύοντας παράλληλα ιδέες για συνακόλουθες δράσεις.
Ανοιχτή συζήτηση
Δευτέρα 30 Μάρτη 2015, ώρα 7μ.μ.
στο Πολυδύναμο Κέντρο Νεολαίας Δήμου Νεάπολης - Συκεών
Ζάκα 25 με Διδυμοτείχου (είσοδος από Διδυμοτείχου)
2ος όροφος
Συμβάλλουν με τη συμμετοχή τους οι:
Η Ελλάδα σε σταυροδρόμι: η κρίση δανεισμού, το νόμισμα, οι αποφάσεις.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Σημαντικές, κομβικές αποφάσεις υπάρχουν σε όλη την ιστορική ροή, αλλά σε κάποιες στιγμές η συγκυρία και τα όσα διακυβεύονται είναι τόσο σοβαρά, που η κάθε κίνηση είναι κρίσιμη και μπορεί να επηρεάσει την πολιτική ζωή και την καθημερινότητα των λαών σε ορίζοντα δεκαετιών.
Η ελληνική κυβέρνηση και ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών που την εξέλεξε και την όρισε ρυθμιστή της πολιτικής του κράτους, βρίσκονται χωρίς αμφιβολία μπροστά σε μία σειρά ερωτημάτων που οι απαντήσεις τους θα καθορίσουν και τις πολιτικές αποφάσεις: Το πώς θα πρέπει, δηλαδή, να διαχειριστούμε μία ελληνική κρίση, που ξεκινάει από τον δανεισμό , αλλά όπως φαίνεται όλο και πιο καθαρά έχει βαθιές ρίζες στη συγκρότηση και λειτουργία του κράτους και τον τρόπο άσκησης πολιτικής; Το πώς και πόσο μπορεί μια ριζοσπαστική πολιτική να ελιχθεί και να παράξει αποτελέσματα σε ένα περιβάλλον με συγκεκριμένες ιδεολογικές και οικονομικές κυριαρχίες; Ποιες πρέπει να είναι οι προτεραιότητες με βάση το αναγκαίο και το εφικτό;
Η κυβέρνηση, η οποία δεν απαρτίζεται μόνο από δυνάμεις της αριστεράς αλλά και από ένα αντιμνημονιακό κόμμα με μάλλον δεξιές καταβολές, έχει ήδη περάσει από δύο φάσεις: ο αρχικός άκρατος ενθουσιασμός για την αποφασιστική διακήρυξη πολιτικών αλλαγών, όπως την επαναφορά του κατώτατου μισθού, την απεμπλοκή από εφαρμοστικούς νόμους των μνημονίων, την επαναφορά της κυριακάτικης αργίας και άλλων φιλολαϊκών ρυθμίσεων, μετριάστηκε από τις σκληρές διαπραγματεύσεις με την ευρωπαϊκή κοινότητα σχετικά με το μέλλον των ελληνικών προγραμμάτων δανεισμού. Από ότι αποδείχτηκε, η ηγεμονεύουσα δύναμη της ευρωπαϊκής ένωσης και οι ιδεολογικοί της σύμμαχοι, δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι να δεχτούν ιδιαίτερες αποκλίσεις από αυτό που είχαν συνηθίσει με τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις: την άνευ όρων παράδοση της λαϊκής κυριαρχίας στις επιταγές των δανειστών. Την συγγραφή και ψήφιση κατά παραγγελία νόμων που επιβάλλονται χωρίς καμία πολιτική νομιμοποίηση εκ μέρους των Ελλήνων πολιτών. Την κατάργηση εν τέλει της δημοκρατίας μέσω διορισμένων πρωθυπουργών κατευθείαν από το τραπεζικό κατεστημένο με κυβερνήσεις «εθνικής συνεννόησης» που δεν ήταν τίποτε άλλο από συμμαχίες προθύμων να ευθυγραμμιστούν με τις εντολές των δανειστών.
Η Ελλάδα έκανε ένα βήμα με το να εκλέξει μία κυβέρνηση που δεν ανήκει στις παραπάνω κατηγορίες. Όμως από ότι αποδεικνύεται, βρήκε έναν όρο της εξίσωσης και όχι ακόμα τη λύση. Για την εφαρμογή των πολιτικών που θα στρέψουν την Ελλάδα από την περιδίνηση στην κρίση προς την παραγωγική ανασυγκρότηση, χρειάζεται ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον και ισχυροί σύμμαχοι. Παράλληλα απαιτείται και καθαρή πολιτική επιλογή για καθοριστικές τομές στο κράτος, την οικονομία και την κοινωνία, στα πλαίσια μιας επεξεργασμένης εναλλακτικής στρατηγικής στο σύγχρονο γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον. Τη στιγμή που μιλάμε, το ευρωπαϊκό σκηνικό μάλλον προσανατολίζεται στο να τιμωρήσει τον ελληνικό λαό παρά να τον λυτρώσει από την ανθρωπιστική κρίση στην οποία βρίσκονται μεγάλα τμήματά του. Κατά πόσον η διαπραγματευτική ένταση εκ μέρους του κυβερνητικού στρατοπέδου και οι κινήσεις τόνωσης της «εθνικής υπερηφάνειας» εντάσσονται σε μία ευρύτερη στρατηγική στόχευση;
Ένας ψίθυρος που πλέον έχει γίνει ανοιχτή συζήτηση, είναι εάν υπάρχουν περιθώρια ρήξης με την ευρωπαϊκή ένωση. Όπως δήλωσε ο Έλληνας υπουργός οικονομικών, αν δεν είσαι έτοιμος να διανοηθείς τη ρήξη δεν μπορείς να κάνεις διαπραγμάτευση. Ωστόσο, η τακτική του αυτή δεν έχει ως σκοπό να απομακρύνει την Ελλάδα από την ευρωπαϊκή ένωση, αλλά να πετύχει εντός της κοινότητας την καλύτερη δυνατή λύση. Υπάρχουν βέβαια ριζοσπαστικότερες φωνές αρκετών που υποστηρίζουν πως το επόμενο βήμα θα είναι να προχωρήσουμε συνειδητά στη ρήξη, αντί απλώς να συζητάμε για αυτή.
Το σχέδιο για την απεμπλοκή της Ελλάδας από την ευρωζώνη, το gr-exit το οποίο προβάλλουν ως απειλή οι δανειστές και οι εγχώριοι ιδεολογικοί τους σύμμαχοι, μπορεί να μετατραπεί από φόβητρο σε συνειδητή προοδευτική επιλογή;
Η Ελλάδα που έψαξε την αριστερή στροφή, την προστασία των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, την αξιοπρέπεια και την ανάπτυξη, χωράει μέσα σε μία Ευρώπη που θέτει ως προϋπόθεση την συνέχιση ενός φαύλου κύκλου υπερχρέωσης, ενώ παράλληλα επιβάλλει εσωτερική χρεωκοπία;
Ποια θα είναι τα αποτελέσματα και οι συνέπειες εάν αποφασίσουμε συνειδητά να θέσουμε θέμα νομίσματος;
Άλλωστε, εάν δεν συζητηθούν οι πιθανές επιπτώσεις και προϋποθέσεις κάθε εκδοχής, δεν θα μπορέσουμε να ζυγίσουμε τις επιλογές μας και να διαμορφώσουμε πολιτική γνώμη. Εάν όντως θέλουμε να ανοίξουμε διαδικασίες πολιτικής από την βάση προς την κορυφή, όλες οι προσεγγίσεις πρέπει να συζητηθούν χωρίς αφορισμούς.
Αυτήν ακριβώς την αφετηρία, σε επίπεδο γειτονιάς, θα ήθελε να υπηρετήσει η αποψινή εκδήλωση της ΑΠΑΝ. Με ισότιμο και όχι από καθέδρας διάλογο, να επιχειρήσει τον γόνιμο προβληματισμό. Όχι απαραίτητα για να αναζητήσει κάποια πολιτική ομοφωνία, αλλά κυρίως να παροτρύνει την ακοή απέναντι στο συχνό φαινόμενο περιχαράκωσης των σκέψεων και στη συνήθη πρακτική της αναζήτησης της αντιπαράθεσης σαν κύριο μέλημα των συζητητών.
Τέλος και παράλληλα με την πολιτική προβληματική, ας ανιχνεύσουμε την υλοποίηση συλλογικών πολιτικών δράσεων σε επίπεδο γειτονιάς. Μία τέτοια μπορεί να είναι η επιπλέον ανάπτυξη οργανωμένων πρακτικών κοινωνικής αλληλεγγύης, είτε έχει μέλλον η κλιμακούμενη κοινωνική ταλαιπωρία είτε όχι.
Προβολή Ταινίας
Σάββατο 7 Μαρτίου, 9:00 μμ
στο Υπόγειο της Α.ΠΑ.Ν.
Μουδανιών 2,
Νεάπολη
Αυθεντικός τίτλος: Deux jours, une nuit
Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν
Με τους: Μάριον Κοτιγιάρ, Φαμπρίτσιο Ρονγκιόνε, Κατρίν Σαλέ
Διάρκεια: 95'
Η Σαντρά, μια εργαζόμενη μητέρα με προβλήματα κατάθλιψης, έχει στη διάθεσή της ένα σαββατοκύριακο για να πείσει τους 16 συναδέλφους της να αλλάξουν γνώμη και να αποποιηθούν το μπόνους τους, όρο που έχει θέσει η εργοδοσία ώστε να μη χάσει τη δουλειά της εκείνη.
Προβολή Ταινίας
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου, 9:00 μμ
στο Υπόγειο της Α.ΠΑ.Ν.
Μουδανιών 2,
Νεάπολη
Αυθεντικός τίτλος: Start the Revolution Without Me
Σενάριο: Fred Freeman, Lawrence J. Cohen
Σκηνοθεσία: Bud Yorkin
Πρωταγωνιστούν: Gene Wilder, Donald Sutherland, Hugh Griffith
Διάρκεια: 90'
Δυο ομάδες δίδυμων μπλέκονται σε τρελές περιπέτειες στη Γαλλία του 18ου αιώνα λίγο πριν την επανάσταση.
